Mapa hipsometryczna

Geografia Baridasu

Opisana przez JBE Christoffo i Patryka Bita

Dane ogólne

Powierzchnia: 129 606 km2
Klimat: morski
Masywy górskie: G. Idarskie, G. Nawskie, G. Nowe i G. Solskie
Najwyższy szczyt: Ormal w G. Nawskich — 3655 m.n.p.m.
Najważniejsze rzeki: Rz. Andura, Rz. Urga, Rz. Eryn, Rz. Masin
Temperatura: max. 27°C, min. -10°C
Tereny: 12% góry, 23% wyżyny, 65% niziny

Klimat Baridasu

Najważniejszym elementem morskiego klimatu jest wiatr. Czasami jest naszym przyjacielem. Np. w upalny letni dzień znad morza wieje lekka orzeźwiająca bryza. Powiew ten ma nie więcej niź 5m/s i powstaje z róźnic w temperaturze powietrza. Bardziej nagrzane powietrze nad lądem podnosi się do góry a w jego miejsce wpada bryza. Nocą cyrkulacja zmienia się. Bryza to wiatr lokalny i raczej nie sięga w ląd dalej niź 30-35 km. Jesień, zima to czas niżów barycznych. Wiatry gnane od Oceanu dalej na wschód przelatują nad Morzem Wedleńskim wywołując silne wiatry i sztormy. średnia siła wiatru w grudniu i styczniu wynosi od 6 m/s do ponad 7 m/s. Bardzo często zdarzają się istne huragany o prędkości powyźej 35m/s. Taki wiatr potrafi zmienić morze w huczący, wściekły źywioł gotowy zniszczyć wszystko co napotka. Kaźdego roku można podziwiać spektakle o sile 9-12 stopni B. Jesienno-zimowa pogoda jest czasami naprawdę groźna dla życia. Dni grozy przeplatają się dniami pięknymi, słonecznymi — idealnymi na spacery po pustej plaży.

Może się zdarzyć, że zima będzie tak ostra, że wody kanałów portowych zostaną skute lodem, co stanowi utrudnienie w żegludze. Wody otwartego morza rzadko zamarzają, ale zdarzało sie juz tak w przeszłości. Tworzy się wówczas kra lodowa, kasza lodowa jak i zbity twardy lód. No ale żeby morze zamarzło trzeba bardzo silnej zimy.

Niektóre rejony wybrzeża i wysp są nawiedzane często przez mgły. Najczęściej mgły można obserwować nad wyspami: Darhimską, Bursztynową i Wolności — około 90 dni z mgłą całodzienną; prawie codzienne zamglone poranki). Im dalej w ląd tym zjawiska wywołane obecnością morza są coraz słabsze. Morski klimat charakteryzuje się chłodniejszym i dłuższym latem i cieplejszą i krótszą zimą (związek z wiatrami zmiennymi w cyklu rocznym — latem znad morza, zimą w kierunku morza)

Góry Baridasu

Góry, rozległe, wznoszące się ponad otaczającym terenem obszary powierzchni Ziemi, które charakteryzuje rzeźba o znacznych różnicach wysokości; powstają w wyniku ruchów górotwórczych, czyli orogenezy (góry tektoniczne) lub wskutek procesów wulkanicznych (góry wulkaniczne); ostateczny kształt nadają im zewn. procesy rzeźbotwórcze, jak wietrzenie, erozja i ruchy masowe (denudacja); procesy te niekiedy doprowadzają do zrównania pierwotnych gór i odsłonięcia starego podłoża (góry kadłubowe). Góry tektoniczne tworzyły się podczas kilku orogenez (prekambryjskich, kaledońskiej, hercyńskiej i alpejskiej.); doprowadziły one do spiętrzenia mas skalnych w postaci fałdów i płaszczowin (góry fałdowe, np. Alpy, Karpaty, Himalaje) lub do pionowego przemieszczenia tych mas wzdłuż linii uskokowych (góry zrębowe, zw. też załomowymi, w których gł. formami są zręby, rowy i zapadliska tektoniczne, np. Sudety, Harz); góry powstałe w wyniku dawnych orogenez (przed orogenezą alpejskiej.) są w znacznym stopniu zrównane wskutek długotrwałej denudacji; są to góry stare; ich wysokości są niewielkie, a formy grzbietowe łagodne, np. Góry świętokrzyskie; natomiast góry wypiętrzone podczas orogenezy alpejskiej. Są to dość młode góry , które odznaczają się dużymi wysokościami względnymi i bezwzględnymi, silnym rozczłonkowaniem i ostrymi grzbietami, gdyż stosunkowo krótko ulegały procesom denudacji. Góry wulkaniczne tworzyły się (i tworzą) w następstwie obfitych erupcji wulkanicznych mają postać stożków lub kopuł, z obniżeniami kraterowymi.

1. Góry Solskie

Największe złoża (sól oraz węgiel) w Baridasie; najwyższy szczyt to Amber (1503 m) (od dawna wygasły wulkan), w dalszym ciągu wypiętrzają się w skutek fałdowania Elskiego; praktycznie brak jezior górskich; wiele jaskiń (m.in. Diabelski Dom).

2. Góry Nawskie

Najwyższa grupa górska w Baridas; najwyższe szczyty Ormal (3655 m), Wielka Nawa (3276 m); młode góry fałdowe, zbudowane z paleozoicznego trzonu krystalicznego oraz mezozoicznych i trzeciorzędowych serii osadowych, rzeźba o cechach alpejskich (zlodowacenie plejstoceńskie), rozwinięta rzeźba krasowa (jaskinie), wiatry halne.

3. Góry Idarskie

Druga co do wielkości grupa górska w Baridasie; najwyższe szczyty Umbar (3425 m), Góra Królewska (3274 m), Idar (2801 m); najstarsze góry w kraju; zrębowe, zbudowane z paleozoicznego trzonu krystalicznego oraz mezozoicznych i trzeciorzędowych serii osadowych; obecnie obniżają się w skutek fałdowania Elskiego (które z kolei wypiętrza Góry Solskie); rozwinięta rzeźba krasowa (jaskinie); wiele jezior górskich (największe to Smocza Paszcza i Otchłań).

4. Góry Nowe

Najniższa grupa górska w Baridasie, na wyspie Arped, z nich wypływają źródła rzeki Masin; szczyt Góry Nowej to zaledwie 1425 m, najmłodsze (jak sama nazwa wskazuje) góry w kraju; jedna z teorii mówi, że były to góry podwodne które wraz z całą wyspą Arped został wypiętrzony z dna morza; zrębowe, można znaleźć ich zboczach skamieniałe istoty morskie; w dalszym ciągu wypiętrzają się razem z całą wyspą Arped, chociaż o wiele wolniej niż kiedyś (ok. 1m na 100 lat); wiele jezior górskich (największe to Dziura oraz słone jezioro Titanik).

Rzeki Baridasu

1. Rzeka Andura

To najdłuższa rzeka w Królestwie Baridasu. Swój początek bierze u największego szczytu Ormal (3655 m). Te młode góry fałdowe, zbudowane z paleozoicznego trzonu krystalicznego oraz mezozoicznych i trzeciorzędowych serii osadowych w połączeniu z silnym górskim strumieniem Andury dokonały wystąpienia licznych rzeźbień krasowa czyli jaskiń. Im bardziej rzeka przechodzi na łagodniejsze tereny wyżynne, a następnie nizinne, tym bardziej rozlewa się w swojej delcie. W jej nurcie możemy znaleźć liczne gatunki ryb, tak często przyrządzane przez miejscowych mieszkańców. Górski klimat sprzyja rybom, które serwowane są także na królewskich stołach w Almerze.

2. Rzeka Urga

Rzeka wypływa z jednego źródła najstarszego masywu górskiego — Gór Idarskich. ¬ródło zlokalizowane jest na północnym zachodzie masywu. Strumień, jeszcze przed wpłynięciem na tereny nizinne, rozwidla się na dwie strony tworząc dwa odrębne koryta odsunięte od siebie o kilkadziesiąt kilometrów.

3. Rzeka Eryn

Eryn wypływa z dwóch źródeł, które po pewnym czasie łączą się ze sobą. Lewa odnoga rzeki (krótsza) zaczyna się na południowym zboczu góry, a prawa (dłuższa) na południowym wschodzie masywu i dodatkowo wypływa z pod samego szczytu. Obie odnogi łączą się ze sobą na terenach nizinnych i wspólnie już, przepływając przez nie, wpadają do morza.

4. Rzeka Masin

Najkrótsza z rzek Królestwa. Swój bieg zaczyna u szczytu najniższej góry Baridasu — Góry Nowej (1425 m) na wyspie Arped. Na tej wyspie znajduje się także stolica Królestwa Baridasu — Almera. Spływając po łagodnych stokach góry wpada wprost do morza.