Historia Królewskiego Miasta Almery

Almera to miasto zbudowane na rozkaz księcia Alma, pierwszego władcy Baridasu. Jego nazwa znaczy tyle co po prostu „miasto Alma” Almera została zbudowana, aby ułatwić Almowi kontrolowanie Archipelagu Arped. Zarządzanie miastem powierzył najmłodszemu synowi — Arpedowi (stąd też nazwa wyspy i archipelagu) Początkowo Almera była ogromnym (jak na tamte czasy) grodem warownym. Prawie cała wyspa Arped była była w posiadaniu księcia Arpeda i jego wasali. W późniejszym okresie potomkowie Arpeda rządzący na archipelagu byli lojalnymi wasalami Królów Baridasu, aż do czasów króla Markusa, który doprowadził do rozbicia części kontynentalnej Baridasu na liczne samodzielne księstewka i hrabstwa, oraz usamodzielnienia się Księstwa Arped. Kiedy Baridas Kontynentalny pogrążony był w licznych wojnach domowych, państwo na wyspach rozwijało się gospodarczo. W tym czasie wybudowano w Almerze potężny zamek z czerwonej cegły, który był częścią wielkiego systemu fortyfikacyjnego. W wyniki późniejszych wydarzeń, z fortyfikacji została jedynie twierdza portowa. Książeta na Wyspach wysyłali także wyprawy zamorskie w różne strony świata. Jedna z nich dotarła aż do leżącej na dalekiej północy natańskiej Przystani, kolejna trafiła na wyspę Awara, gdzie założyła jedyną zamorską kolonię Baridasu — miasto Piotrogród wraz z przylegającymi terenami.

Almerczycy wspierali te państewka baridaskie na kontynencie, które dążyły do zjednoczenia ziem Baridasu. Niestety, kiedy na tronie w almerze zasiadł regent, stryj księcia Rudygiera — markiz Fitzgerald (jego matka był Scholandką), zaniechano tej pomocy. Regent uwięził prawowitego następcę tronu oraz jego rodzinę. Rozpoczęły się jego krwawe rządy. Zamiast wspierać księstwa na kontynencie i starać się o zjednoczenie pod berłem Księcia na Wyspach, plądrował miasta na Wybrzeżu i południu kraju, a także parę razy starał się przez zdobyć największe miasto Baridasu — Cracoffię. Udało mu się to tylko raz. Był okrutnym tyranem dla swoich poddanych i można śmiało powiedzieć że prowadził politykę wyniszczenia chłopstwa i mieszczaństwa. Z drugiej zaś strony podporządkował władztwu Arpedów sporą część Wybrzeża z miastem Markona, oraz Nizinę Raską z Wedlą. Niezadowolone z rządów tyrana chłopstwo i mieszczaństwo rozpoczęły powstanie. Zebrane siły chłopsko-mieszczańskie podeszły pod mury Almery. Dostały się do niej bez walki, dzięki pomocy strażników miejskich, którzy otworzyli bramy miejskie. Wojsko skierowało się w stronę potężnego zamku, po drodze staczając kilkaktornie bój z oddziałami wiernymi królowi. Wtedy właśnie po raz pierwszy używo w dziejach Baridasu dział. Ich siła rażenia rozkruszyła mury zamku. Powstańcy wtargnęli na zamek i pojmali markiza Fitzgeralda, po czym sprzedali go Cracoffijczykom z niemałą sumę. Jego dalsze losy nie są znane. Uwolniono księcia Rudygiera oraz przywrócono mu władzę. Mimo usilnych starań prawowitego władcy Almera nie wróciła do dawnej świetności. Aby umożliwić dalszy rozwój miasta rozebrano mury obronne i pozostałości zamku. Z pozyskanych materiałów wybudowano nowe kamienice i pouzupełniano ubytki w tych, które przetrwały wojnę domową. Część chłopstwa nie chciala powrócić do pracy u swoich panów i wznieciła nowe zamieszki. Książę Rudygier musiał wystąpić przeciwko tym, którzy przywrócili go na tron. W wyniku działań chłopstwa okolice Almery zostały całkowicie spustoszone. Zniszczenia nie ominęły miasta i jego zabytków. Szczególnie ucierpiał pałac Muzyków. Oprócz jego pięknych wnętrz zniszczony został piękny park okalający pałac. Po miesiący walk wojsk książecych ze zbuntowanym chłopstwem, sytuacja na Wyspie ustabilizowała się. Książę musiał rozpocząć odbudowę już nie tylko miasta, ale jego okolicy.

Księcia troskała jedna rzecz — nie miał męskiego potomka. Miał 4 córki, najstarsza z nich wyszła za mąż za hrabiego Hieronima Muzyka. Książę Rudygier zmarł nie zostawiając po sobie potomka, nie mając braci. Wynikł nowy spór — tym razem o sukcesję tronu. Zwycięsko wyszedł z niego hrabia Muzyk, powołując się na małżeństwo z najstarszą córką Rudygiera. W wyniku tych trzech konfliktów rola wysp Arped zmalała, nie odgrywały już istotnej roli w sprawach Baridasu. Kiedy po upływie dłuższego okresu czasu Baridas Kontynentalny zaczął jednoczyć się pod wodzą Wargnusa, Wyspy wraz ze swoimi posiadłościami na kontynencie — Markoną i Wedlą — odmówiły zjednoczenia. Gdy Wargnus przekazał władzę Kimbrelowi, a ten mimo tego, iż nie posiadał wszystkich ziem Baridasu ogłosił powstanie Republiki Baridas, a sam ogłosił się jej prezydentem, Ignacy Muzyk — Książę Wysp, proklamował powstanie Królestwa Baridasu, i koronował sięna almerskim rynku na jego króla. Gdy ta wieść dotarła do pałacu prezydenckiego w Cracoffii, Kimbrel podjął decyzję o rozpoczęciu wojny. Po kraju rozesłane zostały wici. Po krótkim czasie w stronę Almery wypłynęła wielka flota. Almerczycy nie byli przygotowani na inwazję. Forteca portowa — nie zdążyła powstrzymać armady Kimbrela. Almera została zajęta prawie bez walki. Zresztą i sam król nie zagrzewał swoich żołnierzy do walki. Podpisany został pokój, na mocy którego Wyspy i ich posiadłości zostały włączone do Republiki Baridas. Natomiast król wraz ze swoją rodziną udał się na emigrację do Sarmacji. W późniejszych czasach Almera pozostawała pod rządami dobryh burmistrzów. Almera wysunęła się ponownie na pierwszy plan po zmianie ustroju Baridasu z republiki na monarchię. Wtedy to stała się stolicą Królestwa Baridasu — siedzibą Króla i jego dworu, i pozostała nią po unii Baridasu z Sarmacją, zachowując charakter królewskiego miasta.